Ras Dobermann

Er zijn zeker nog goede hondenrassen maar het ras ‘dobermann’ heeft toch wel een bijzondere plaats in ons aller hart ingenomen.

De grondlegger van dit edele ras had een eigen en aparte doelstelling toen hij het creëerde. Zijn hoofddoel was een hond met een sterk karakter te combineren met alles wat men onder het woord adel kan verstaan. Een geboren ridder dus! Dit hoofddoel werd vanzelfsprekend gekoppeld aan de natuurlijke basiseigenschappen zoals: gezondheid, uithouding, energiezuinigheid en vruchtbaarheid. Daarbij kwam het uiterlijk slechts op de laatste plaats. Pas na hem is men het ras mooier gaan maken. Maar de inhoud blijft het hoofddoel!

Niet-kenners denken wanneer zij iets zien of horen over dobermann soms te vlug aan een bijtgrage hond. Jammer, want een dobermann herleiden tot die ene eigenschap is werkelijk het ras miskennen. Denk aan de middeleeuwse ridder die zijn strijdlust en vaardigheid in dienst stelt van zijn medemens in nood. Zo’n ridder was helemaal geen vechtmachine. Alleen bij ontaarding zou daar een soort robot kunnen uit ontstaan. Neen, een dobermann moet een echte ridder zijn en blijven. Het is precies de taak van de ernstige fokker om de oorspronkelijke doelstelling van de heer Dobermann te bewaren en nog verder te verfijnen in harmonie met de eisen van deze tijd.

Een dobermann is een karakterhond en daarmee wordt bedoeld: een hond die zijn meester in alles zoveel mogelijk aanvult. Het is dus een hond die zeer relatiegevoelig is. Hij kan lang en geduldig op zijn meester wachten, maar hij kan helemaal niet leven zonder hem. Een meester is voor hem niet iemand die zomaar bevelen schreeuwt, maar wel iemand die de leiding op zich neemt en zijn verlangens naar hem toe uitdrukt. Door zijn gehele houding moet hij een positieve en karaktervaste begeleider zijn. Lichaamstaal is daarbij belangrijker dan woorden. Zo heeft de hond iemand om naar op te kijken en hij zal graag de verlangens van zijn meester vervullen. Wanneer de eigenaar echter een mentaal zwak persoon is zal zijn of haar hond zelf verantwoordelijkheid opnemen en zich gedwongen voelen om zelfstandig beslissingen te nemen. In onze samenleving van vandaag leidt dit vanzelfsprekend in zeer korte tijd tot ontoelaatbare situaties en is dus ten zeerste af te raden. Toch wordt dan meestal de hond als schuldige aangewezen. Zulke mensen verwachten dan als het ware nog het grootste verstand van de hond…

In de juiste context is een ‘dobermann’ helemaal geen gevaarlijke hond. Het is een partner in het leven. Om die doelstelling te bereiken gebruikte de heer Dobermann verscheidene honden met verscheidene karaktertrekken. Zij droegen de eigenschappen van verschillende rassen in zich. Tot op vandaag is er discussie welke rassen hij daarvoor heeft gebruikt en daar zal nooit een correct antwoord op gevonden worden. Zijn stamhonden waren geen rashonden (die bestonden haast niet in die tijd) maar karakterhonden. Hij zocht naar een type dat zijn hondenbeeld moest benaderen. Pas na hem zijn anderen zich gaan bezighouden met het esthetisch verfraaien van dit ras zonder de karaktereigenschappen te verliezen.

Vanuit die historische achtergrond kun je beter begrijpen dat het heel moeilijk is om een mooie en goede dobermann te fokken precies omdat hij samengesteld is uit een grote variëteit aan kenmerken. De lat ligt echt heel hoog wanneer we proberen evenwicht na te streven in al die elementen.

Laat ons proberen het even te vergelijken met een bakker die deeg maakt. Om een bepaald gebak te maken heb je een recept nodig. Welnu het recept om een dobermann te creëren is eigenlijk ongekend en onmogelijk om het volledig te doorgronden. Wanneer we toch even veronderstellen het recept te kennen zullen wij vaststellen dat er helemaal geen weegschaal voorhanden is om alles mooi af te wegen. Neen, alles gebeurt met aanvoelen, ontleden, testen en de resultaten beoordelen. Wanneer verscheidene bakkers van een zelfde recept vertrekken dan zullen zij gelijkende maar toch verschillende gebakken afleveren. Wij moeten dus aan onze redenering ook nog het begrip ‘bereiding’ toevoegen. Wanneer men aan een mengsel iets toevoegt en ophoudt te roeren heeft het altijd de neiging zich opnieuw te scheiden in zijn aparte onderdelen. Aangezien een dobermann een mengsel is van zeer veel raseigenschappen ziet men heel vlug de kweek terugvallen in types die zelfs binnen een nest serieus van elkaar kunnen afwijken. Er ontstaan types die te zwaar worden of windhondachtig. Gekromde ruggen, te zware of te korte koppen, enz. Ook in karakter brokkelt het rap uiteen. Het energieke kan verworden tot schichtigheid. Karaktervastheid kan verworden tot een vorm van rust die luiheid wordt.

Het blijft dus een kwestie om in elke koppeling te peilen naar al die kenmerken, ze af te wegen met de volledigheid van alle noodzakelijke raskenmerken en die volledigheid te blijven nastreven. Elke verarming in die eigenschappen is eigenlijk een afwijking van het oorspronkelijke ras. Onze stammoeder ‘Xyna van de Westkant’ is niet de absolute hoogste top maar wel er juist onder. In elk gesprek buiten competitie met verschillende dobermannkenners werd die bewering bevestigd. We zijn ons maar al te goed bewust hoe schatplichtig we zijn aan de kennel ‘van de Westkant’ en de familie die deze kennel groot heeft gemaakt. Onze Xyna was geen toevalstreffer maar het resultaat van een grote kennis van het dobermann-ras. Ze kwam tot stand door keuzes en juiste kruisingen op lange termijn. Geduld en doorzetting, gekoppeld aan het eerlijk afwegen van de resultaten voegde eigenschappen toe zonder de bestaande te verliezen. Een voorbeeld maar: bij het aanschouwen van sommige dobermanns op tentoonstellingen kon men haast gaan twijfelen of de dobermann een zwarte hond zou worden. Het enige antwoord van Joël was: een verhoogde alertheid voor een mooie aftekening in kleur.

De uitdaging om in het fokken het verworvene te bewaren en te pogen de tekorten aan te vullen is eigenlijk de grond van onze hobby. We denken zeker niet dat de meet zomaar voor ons voeten ligt, integendeel, we beschouwen ze als onbereikbaar. We leren met graagte bij uit alle informatie die ons wordt doorgegeven. Het fokken zal voor ons altijd een familiale aangelegenheid blijven. Ons genoegen bestaat uit de boeiende ervaring om te kunnen deelnemen aan het in stand houden van een uitzonderlijke erfenis: "het dobermann-ras". Door dit ras op die manier te fokken hopen we ‘n beetje te kunnen bijdragen om mensen in staat te stellen deel te nemen aan de gelukservaring van met die honden te kunnen samen leven.