Relatie mens – hond
Voor alle goeie vormen van relatie in het leven geldt het grondprincipe: ‘verscheidenheid in gelijkwaardigheid’. Het is duidelijk dat een hond en een mens niet hetzelfde zijn. Beide hebben een zeer oude geschiedenis. Wellicht is de oudste geschiedenis van samen omgaan tussen mens en dier hier op aarde de geschiedenis van de wolf die hond werd. Het is duidelijk dat mens en hond heel wat raakpunten hebben die dus herkenningspunten vormen. Sommige raakpunten creëren rivaliteit waardoor de wolf zelfs in onze sprookjes nog steeds voorgesteld wordt als een verschrikkelijk dier. Andere raakpunten zijn voor ons echter zo aanvullend dat die wolf ons steeds dichter en dichter gezelschap mocht houden. Er zijn uiteindelijk honden uit voortgekomen die voldeden aan specifieke noden van de mens van vroeger. Voor de mens van vandaag geldt dit evenzeer.
Die raakpunten situeren zich zeker op zintuiglijk vlak maar ik durf verder gaan en beweren dat mens en hond elkaar verstandelijk en affectief kunnen aanvullen. Een dobermann is heel sterk in het aanvoelen van en zich inleven met zijn mede-huisgenoten. ‘Voelen’ is een veel ruimer begrip dan emotie. Een hond leeft met ons mee, deelt ons enthousiasme en treurt om ons verdriet, omdat hij zo sterk aanvoelt wat er in zijn leefgenoten omgaat. De taal waarmee wij als mens met de hond communiceren steunt dan ook maar een klein beetje op ‘klanken’ maar heel sterk op ‘aanvoelen’ en dit drukt zich uit in wederzijdse lichaamstaal. De hond zet zich in om onze taal en omgang te begrijpen. Ook wij moeten ons dus inzetten om ons zo diep mogelijk in te leven in onze nabije huisgenoot, hem beminnen en integreren. Denk hierbij vb aan de ‘paardenfluisteraar’.
Wanneer we alles een beetje observeren zullen wij kunnen aanvaarden dat we ons best niet te veel bezig houden met het aanleggen van waardeschalen, want de mens zal zichzelf toch altijd de beste vinden. Waarom echter zouden mens en hond elkaar niet kunnen bekijken zoals wij ook onze kinderen bekijken? Als ouder ben je natuurlijk verantwoordelijk voor je jonge kind. Maar het is niet omdat je sterker bent of meer ervaring hebt dat je ook eigenaar wordt van je kind. Neen, het blijft een geschenk dat ons werd toevertrouwd. Waarom zouden wij een hond ook niet mogen bekijken als een (even)waardig schepsel dat mij werd toevertrouwd? Mag ik me dan op mijn beurt niet een beetje aan hem toe vertrouwen en op die manier de verbondenheid beleven als schepsels in een zelfde natuur? Dan hebben wij de voorwaarden geschapen om die relatie te laten uitgroeien tot een echte liefdesrelatie. Dit is dus zonder meerdere en mindere maar gewoon evenwaardige met verschillende verantwoordelijkheden. We kunnen gerust verder het woord ‘meester’ blijven gebruiken want dit wijst precies op ons deel van de verantwoordelijkheid. Maar laten wij ons meesterschap innerlijk wat milder beleven en zoals in elke liefdesrelatie de openheid laten ook iets van de ander te ontvangen.
Bevelen worden dan meer opdrachten en taken. Bij gebruik van ‘macht’ is alleen ‘schrik’ de drijfveer van de gehoorzaamheid en ligt de andere partij voortdurend op de loer naar ons zwakke moment. Waarom niet geloven in ‘kracht’? Dit houdt in dat ik van mezelf moet geloven dat ik iets beteken voor de ander en dat ik daar mijn kracht uit put. Wanneer ik de andere partij ook oprecht laat aanvoelen dat hij of zij iets betekent voor mij, dan ontstaat er een andere vorm van relatie. Een dobermann voelt zeer goed de oprechtheid van die uitdrukking aan. Hij is zelfs niet te bedriegen. Dan wordt die zo fameuze wispelturige dobermann je trouwste vriend tot in zijn uiterste krachten, want hij zal jou belang altijd boven het zijne stellen. Wanneer je aandachtig op africhtingswedstrijden de besten gadeslaat zul je vaststellen dat zij die resultaten halen met hun ‘kracht’ en niet met hun ‘macht’. De wispelturigheid in het gebeuren wordt het meetinstrument van de relatie. Er is voortdurende aandacht vereist om te zorgen dat het niet te eentonig wordt voor zijn scherpe verstand. De africhting is niet op schrik gebaseerd maar op wederzijds amusement. Wanneer je zo naar je hond kunt kijken en hij of zij naar jou, zal elke inspanning voor beiden minder zwaar worden. De aandacht wordt scherper om elkaars persoonlijkheid steeds beter en beter te leren kennen. Persoonlijkheid die trouwens van beide kanten blijft evolueren. Een relatie waarin de wederzijdse tekorten door de wederzijdse pluspunten aangevuld wordt, blijft boeien.
Een dobermann is in elk geval een hond met persoonlijkheid. Daarom past hij wonderwel in onze huidige maatschappij die zoveel vereenzaamde mensen kent. Voor diegenen die het aankunnen is hij een prachtig en boeiend gezelschap. Voor zoveel mensen die in de evenmens ontgoocheld zijn is hij door zijn zuivere en oprechte inborst misschien een nieuwe kans om wederzijds vertrouwen aan te leren. Er zijn veel voorbeelden waarin mensen een beetje kunnen genezen van agressie door omgang met dieren. Ook père Guilbert getuigt hiervan vanuit zijn omgang met zijn ‘loubards’. De mogelijkheid in de wereld van vandaag om onze verbondenheid met de natuur te beleven wordt steeds kleiner. Precies omdat die natuurbeleving meer en meer vervaagd wordt door alle soorten fopspenen van menselijk vernuft verliezen onze wortels contact met de grond waaruit wij zijn ontstaan. Naast onze twee benen kunnen we gerust de vier poten van een dobermann gebruiken om samen op zoek te gaan naar de bron van ons bestaan!